Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa jest jedną z najważniejszych uroczystości w Kościele katolickim. Jej początki sięgają XIII wieku. Wprowadzenie tej uroczystości do kalendarza liturgicznego poprzedziły objawienia bł. Julianny (1193-1258), przeoryszy augustianek z klasztoru Mont Cornillon niedaleko Liège (Belgia). Pod wpływem tych objawień biskup Robert ustanowił w 1246 r. takie święto dla diecezji Liège i w tym samym roku odbyła się pierwsza procesja eucharystyczna. Następnie papież Urban IV (1261-1264), który wcześniej był archidiakonem katedry w Liège i patriarchą Jerozolimy, w roku 1264 bullą Transiturus wprowadził to święto w Kościele powszechnym jako festum Corporis Christi („święto Ciała Chrystusa”). W Polsce po raz pierwszy wprowadzono uroczystość Bożego Ciała w diecezji krakowskiej, płockiej i wrocławskiej w 1320 roku. Zwyczaj organizowania procesji Bożego Ciała w Rzymie, od Bazyliki św. Jana na Lateranie do Bazyliki Matki Bożej Większej (via Merulana), przywrócił Jan Paweł II w pierwszym roku swojego pontyfikatu. Zwyczaj ten został bowiem zawieszony w 1870 r., po upadku Państwa Kościelnego.
Jezus Chrystus ustanowił Eucharystię – sakrament swojego Ciała i swojej Krwi – podczas Ostatniej Wieczerzy. Eucharystia (gr. eucharistia – dziękczynienie) jest więc pamiątką Ostatniej Wieczerzy oraz sakramentalnym uobecnieniem męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. „Przez ustanowienie Eucharystii podczas Ostatniej Wieczerzy – przypomina nam Benedykt XVI – Jezus nadał temu aktowi ofiary trwałą obecność. Antycypuje On swoją śmierć i zmartwychwstanie, dając już w owej godzinie swoim uczniom siebie samego w chlebie i winie, swoje ciało i swoją krew jako nową mannę (por. J 6,31-33)” (Deus caritas est, nr 13).
Kościół od samych początków dawał wyraz swojej wierze w realną obecność Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie i dlatego uczynił Eucharystię centrum swojego życia oraz kultu Nowego i Wiecznego Przymierza. Komunia święta, będąca najściślejszym zjednoczeniem ze Zmartwychwstałym i żyjącym Chrystusem, jest zadatkiem życia wiecznego i przyszłego zmartwychwstania. Przyjmując uwielbione Ciało Chrystusa, zostajemy wszczepieni w Jego życie i otrzymujemy obietnicę uczestnictwa w Jego chwale. Jezus obecny w Eucharystii jest szczytem i źródłem całego życia chrześcijańskiego.
Z „kultu eucharystycznego” (medytacja, adoracja) powinien zatem rodzić się „sakramentalny styl” życia chrześcijanina (Benedykt XVI). Krocząc dzisiaj za Chrystusem-Eucharystią, przyrzeknijmy sobie i postarajmy się o to, aby od „Eucharystii sprawowanej” przechodzić do „Eucharystii przeżywanej”: od wyznawanego misterium wiary do odnowionego życia z wiary.
o. Edmund Kowalski CSsR