Oliwa tej przypowieści jest nieprzekazywalna z natury. Są dobra, których pożyczyć się nie da, wiara, nawrócenie, przeżyte życie. Nikt nie wejdzie na cudzej lampie. Augustyn widział w oliwie miłość, Grzegorz uczynki, inni łaskę lub Ducha. Wspólny mianownik wykładni jest jeden. To, co pali się w człowieku, musi być jego własne. Finał jest jednym z najtwardszych zdań Ewangelii. Drzwi zamknięto, a na wołanie „Panie, panie, otwórz nam!” pada odpowiedź: „Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was”. To ta sama formuła, którą słyszeliśmy z Kazania na Górze wobec mówiących „Panie, Panie” bez czynów (zob. glossę na 27 IX). Drzwi królestwa nie są obrotowe. Istnieje „za późno”, a miłosierdzie Ewangelii polega na głośnym ostrzeganiu przed nim, póki trwa „jeszcze nie”. „Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”. Czuwać nie znaczy nie spać. Znaczy spać z pełnym naczyniem. Mądrość z pierwszego czytania siedzi u drzwi tych, którzy wstali dla niej o świcie. Przypowieść dopowiada, że o północy szuka się już tylko tego, co zgromadził świt.
Ks. Krzysztof Młotek